به گزارش خبرگزاری حوزه از تهران، حجت‌الاسلام سیدعلی موسوی، کارشناس دینی، روز شنبه در برنامه تلویزیونی آفتاب شرقی، با اشاره به ضرورت جمع میان شناخت مقام معنوی حضرت فاطمه زهرا(س) و الگوگیری از زندگی ایشان اظهار کرد: گاهی نمی‌توانیم مقام معنوی حضرت زهرا(س) و جایگاه الگو بودن ایشان را در کنار یکدیگر ببینیم؛ زیرا تصور می‌کنیم اهل‌بیت(ع) به جایگاه والایی رسیده‌اند که دست ما به آن نمی‌رسد. در نتیجه، وقتی این مقام را دست‌نیافتنی بدانیم، از الگو گرفتن نیز فاصله می‌گیریم و تنها به تماشای این حقیقت نورانی بسنده می‌کنیم.
وی افزود: در حالی که با وجود همه نعمت‌ها و ویژگی‌های معنوی ویژه حضرت زهرا(س)، این جایگاه در بستر یک زندگی کاملاً طبیعی و انسانی به ظهور رسیده است. برای شناخت بهتر سیره ایشان باید زندگی آن حضرت را از نزدیک‌تر بررسی کنیم و ببینیم چه رفتارها و انتخاب‌هایی زمینه‌ساز رسیدن به آن مقام معنوی شده است. به بیان دیگر، باید مقدمات شکل‌گیری آن جایگاه را بشناسیم تا امکان الگوگیری از آن برای ما فراهم شود.
حجت‌الاسلام موسوی برای تبیین این موضوع به جایگاه حضرت مریم(س) اشاره کرد و گفت: حضرت مریم(س) نیز در میان زنان عالم از شخصیت و جایگاه معنوی بی‌نظیری برخوردار است. ایشان از سنین نوجوانی به عبادت و بندگی خداوند اهتمام ویژه داشت و زندگی خود را در مسیر بندگی و توجه به خداوند قرار داده بود.
این کارشناس دینی ادامه داد: همین حال معنوی حضرت مریم(س) موجب شگفتی و تحسین حضرت زکریا(ع) شد؛ به‌گونه‌ای که ایشان هنگام ورود به محراب عبادت حضرت مریم، رزقی را نزد او مشاهده می‌کرد که از جانب خداوند فراهم شده بود. قرآن کریم در آیه ۳۷ سوره آل‌عمران به این ماجرا اشاره می‌کند: «کُلَّمَا دَخَلَ عَلَیْهَا زَکَرِیَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا قَالَ یَا مَرْیَمُ أَنَّیٰ لَکِ هَٰذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَرْزُقُ مَنْ یَشَاءُ بِغَیْرِ حِسَابٍ».
وی با اشاره به شباهت این ماجرا با واقعه‌ای در زندگی حضرت زهرا(س) اظهار کرد: پیامبر اکرم(ص) همین آیه را در ماجرایی درباره حضرت فاطمه زهرا(س) برای امیرالمؤمنین علی(ع) تلاوت کردند؛ واقعه‌ای که به زندگی عمومی ما نزدیک‌تر است و ظرفیت الگوگیری از سیره حضرت زهرا(س) را به‌خوبی نشان می‌دهد.
حجت‌الاسلام موسوی با تشریح شرایط اقتصادی مسلمانان در سال‌های نخست هجرت گفت: ازدواج امیرالمؤمنین علی(ع) و حضرت زهرا(س) در سال دوم هجری و در شرایطی صورت گرفت که وضعیت معیشتی مهاجران مناسب نبود. بسیاری از مسلمانان پس از هجرت از مکه، اموال و دارایی‌های خود را در آن شهر置 گذاشته بودند و در مدینه نیز برخی در خانه دیگران زندگی می‌کردند و گروهی از اصحاب صفه در فضای پشت مسجد سکونت داشتند.
وی افزود: در آن زمان هنوز شرایط اقتصادی مسلمانان بهبود نیافته بود و جنگ بدر نیز دستاورد مالی قابل‌توجهی برای آنان نداشت. امیرالمؤمنین علی(ع) نیز با وجود توانمندی و جایگاه خود، دارایی چندانی نداشت. ایشان زره خود را فروختند و بهای آن را برای فراهم شدن مقدمات ازدواج در اختیار پیامبر اکرم(ص) قرار دادند.
این کارشناس دینی با اشاره به ساده‌زیستی امیرالمؤمنین علی(ع) بیان کرد: ایشان می‌توانستند از موقعیت و ارتباط خود با پیامبر اکرم(ص) برای فراهم کردن امکانات بیشتر استفاده کنند، اما چنین نکردند. در روایتی نقل شده است که امیرالمؤمنین علی(ع) برای تأمین یک دینار به سراغ فردی به نام ابوجهنی رفتند و از او درخواست قرض کردند. آن فرد پیشنهاد کرد بخشی از دارایی خود را به ایشان ببخشد، اما امیرالمؤمنین(ع) تأکید کردند که تنها به یک دینار قرض نیاز دارند و اگر امکان قرض دادن آن وجود ندارد، از درخواست خود صرف‌نظر می‌کنند.
حجت‌الاسلام موسوی در ادامه به روایتی از قاضی نعمان درباره ایثار امیرالمؤمنین علی(ع) و حضرت زهرا(س) اشاره کرد و گفت: امیرالمؤمنین علی(ع) پس از دریافت آن یک دینار، در مسیر خرید مواد غذایی با مقداد روبه‌رو شدند و از وضعیت او پرسیدند. مقداد که از شدت گرسنگی حال مناسبی نداشت، توضیح داد چهار روز است غذایی نخورده است.
وی افزود: امیرالمؤمنین علی(ع) در پاسخ به مقداد فرمودند که آنان نیز سه روز است چیزی نخورده‌اند. با این حال، وقتی وضعیت مقداد را دیدند، همان یک دینار را به او دادند؛ چراکه او را برای دریافت کمک شایسته‌تر می‌دانستند. این رفتار نمونه‌ای از ترجیح دادن نیاز دیگران بر نیاز شخصی است؛ همان روحیه‌ای که در آیه ۹ سوره حشر با عبارت «وَیُؤْثِرُونَ عَلَیٰ أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ کَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ» توصیف شده است.
این کارشناس دینی ادامه داد: امیرالمؤمنین علی(ع) پس از بخشیدن آن دینار، به مسجد رفتند و نمازهای ظهر، عصر و مغرب را به جماعت و همراه پیامبر اکرم(ص) اقامه کردند. آنان روزه‌دار بودند و با وجود نداشتن غذا، از این فرصت برای عبادت و تقرب به خداوند استفاده می‌کردند.
حجت‌الاسلام موسوی با اشاره به ادامه روایت گفت: پس از نماز مغرب، پیامبر اکرم(ص) دست امیرالمؤمنین علی(ع) را گرفتند و فرمودند به خانه برویم. امیرالمؤمنین علی(ع) با توجه به شرایط خانه و اینکه چیزی برای پذیرایی نداشتند، از پیامبر خواستند که اجازه دهند ابتدا خودشان به خانه بروند؛ اما پیامبر همراه ایشان وارد خانه شدند.
وی افزود: حضرت زهرا(س) از وضعیت خانه آگاه بودند و می‌دانستند چیزی برای پذیرایی وجود ندارد. با این حال، برای حفظ حرمت و آبروی همسر و میزبانی از پدر بزرگوارشان، به نماز ایستادند و دو رکعت نماز خواندند. ایشان در دعای خود از خداوند درخواست کردند که همان‌گونه که برای بنی‌اسرائیل مائده‌ای از آسمان فرستاده است، برای آنان نیز سفره‌ای از آسمان نازل کند و تأکید کردند که آنان به خداوند کفر نخواهند ورزید.
این کارشناس دینی با بیان اینکه در ادامه این روایت، سفره‌ای از آسمان برای اهل خانه فرود آمد، اظهار کرد: در نقل این ماجرا آمده است که طبق درخواست حضرت زهرا(س)، مائده‌ای با بوی خوش برای آنان فراهم شد. پیامبر اکرم(ص) پس از مشاهده آن، آیه مربوط به رزق حضرت مریم(س) را تلاوت کردند و به امیرالمؤمنین علی(ع) فرمودند که درباره این ماجرا پرسشی مطرح نکنند.
حجت‌الاسلام موسوی در جمع‌بندی سخنان خود تأکید کرد: این واقعه نشان می‌دهد که مقام معنوی حضرت زهرا(س) در کنار رفتارهای انسانی، خانوادگی و عبادی ایشان معنا پیدا می‌کند. حضرت در شرایط سخت اقتصادی، با حفظ حرمت همسر، توجه به خانواده، عبادت و توکل به خداوند، نمونه‌ای از زندگی فاطمی را به نمایش گذاشتند.
وی خاطرنشان کرد: برای الگوگیری از حضرت زهرا(س) نباید تنها به نام و محبت ایشان اکتفا کنیم؛ بلکه باید اخلاق، معرفت و رفتار فاطمی را در زندگی خود جاری سازیم و بکوشیم این نور معنوی وارد حیات و روابط خانوادگی ما شود.
انتهای پیام/
نظر شما